ŚwiniodzikOpis wyglądu:To krzyżówka świni z dzikiem, czyli dziką świnią. Niejasne jest pochodzenie świniodzika, chociaż istnieje kilka teorii. Ponoć jakiś hodowca świń eksperymentował w celu uzyskania lepszych walorów smakowych wieprzowiny (lekki posmak dziczyzny) bądź uzyskania świni wykazującej bojowe cechy dzika. W tym celu skrzyżował świnię z dzikiem. Populacja rozrosła się i w jakiś sposób znalazła poza kontrolą hodowcy. Dopuszcza się także możliwość zwykłego przypadku, np. ucieczki świń i krzyżówki z dzikami zamieszkującymi fallathańskie lasy.
Dość często mylony z dzikiem ze wględu na łudzące podobieństwo. Ciało świniodzika pokryte jest szczeciną o różnym zabarwieniu, także niejednolitym, pasiastym czy łaciatym. Zdarzają się osobniki czarne, brązowe, popielate. Biała szczecina jest wyjątkowo rzadko spotykana, gdyż osobnik taki zbyt łatwo byłby widoczny i z tego względu bardziej narażony na ataki myśliwych czy większych potworów gustujących w mięsnych posiłkach. Osobniki białe żyją na ogół samotnie.
Masywny tułów osiągający do 2m długości, jednego metra w kłębie i wagi do 280kg osadzony jest na czterech krótkich nóżkach, z których każda zakończona jest raciczkami pomagającymi zwierzęciu w poszukiwaniu pokarmu ukrytego pod ziemią. W tym celu służy także wydłużony ryjek plackowato zakończony i wyposażony w dwie dziurki nosowe, wiecznie w ruchu i wiecznie wietrzące i poszukujące w powietrzu woni pożywienia. Tułów zakończony jest krótszym niż u dzika ogonkiem, którego koniec wygląda jak chwaścik ze szczecinki.
Ponoć gdzieś żyją miniaturki tych stworzeń, ale nie jest to informacja sprawdzona. Podróżujący lasami widywali stadka małych świnek z niewielkimi kłami, lecz czy to były miniaturki świniodzików czy małe dziki, nie wiadomo.
Charakter świniodzika zbliżony jest do charakteru świni. Dość łagodny (bywają wyjątki) i przyjacielsko nastawiony do innych istot. Niemniej domieszka krwi dzika powoduje, że w chwili zagrożenia może obudzić w sobie ducha walki i użyć kłów, które choć mniejsze niż u dzika, zadać mogą bolesne rany. Cechą charakterystyczną dla świniodzików jest ich zapach będący mieszanką wszystkiego, co zwierzę strawiło. Być może tarzanie się w błocie ma na celu przytłumienie zapachu, który zdradza obecność świniodzików.
Występowanie i zwyczaje:Świniodzik występuje wszędzie tam, gdzie rosną lasy z przewagą drzew liściastych, gdyż pośród nich najłatwiej znaleźć mu pokarm i schronienie. Jest dość pospolitym zwierzęciem, gdyż co roku samica dochować się może 4 do 7 młodych, a długość życia sięga kilkudziesięciu lat. Żyją w mniejszych i większych stadach, z którym przemieszczają się w poszukiwaniu pożywienia. Dorosłe samce (odyńce) częściej żyją samotnie bądź w pewnym oddaleniu od stada, chociaż mogą mu towarzyszyć. Świniodziki podobnie jak dziki układają z roślin legowiska zwane barłogami, zapewniającymi bezpieczeństwo matce i dzieciom.
Lasy i łaki to środowisko, w którym świniodzik czuje się najlepiej. Niemniej spotkać go można także w pobliżu ludzkich osad, gdyż nie gardzi resztkami pożywienia, a nawet ubrań (zwłaszcza skórzanych). Nie stroni od bagnistych łąk, gdzie do woli może zażywać błotnych kąpieli, w których znalazł upodobanie. Nie wiadomo, czy chodzi o chęć zamaskowania wyglądu, zapachu, ochłodzenia się czy po prostu zwykłą przyjemność.
Ponieważ świniodzik pochodzi od świni, toteż nie wyklucza się możliwości oswojenia pojedynczych osobników, zwłaszcza jeśli zapewni się im spore ilości urozmaiconego pożywienia. Wówczas można liczyć na dozgonną miłość i towarzystwo, dość cuchnące lecz wierne, pogodne z usposobienia i skore do figlów, zwłaszcza w młodym wieku.
Specjalne zdolności:*
Cuchnące gazy – ze względu na swe niezwykle urozmaicone pożywienie organizm świniodzika wytwarza wybitnie niemiłą woń, co może zdezorientować, odstraszyć, a w skrajnym wypadku nawet doprowadzić do omdlenia co wrażliwszej osoby znajdującej się w pobliżu.
*
Donośny kwik – Ostrzega przed niebezpieczeństwem i wprowadza zamieszanie w szeregi wroga.
*
Kły bojowe – świniodzik jest krzyżówką świni i dzika co oznacza, że posiada niektóre cechy obu tych zwierząt, w tym wypadku kły.
*
Wybitny węch - świniodzik ma wyjątkowo czuły węch, dzięki czemu jest w stanie wyczuć zapach pożywienia nawet tego ukrytego pod ziemią (korzenie roślin, pędraki, grzyby itp.). Umiejętność ta pozwala świniodzikom uniknąć zatrucia roślinami trującymi.
*
Niewybredny smakosz - świniodzik nie gardzi niczym, co można pożreć, rozszarpać i strawić. Ponieważ ma wyjątkowo odporny żołądek, jest w stanie, bez szkody dla własnego zdrowia, pożreć niemal wszystko, począwszy od roślin, pędraków, owadów, a skończywszy na fragmentach odzieży czy piórach ptasich. Przypadkowe spożycie trujących roślin, o ile dawka była niewielka, kończy się tylko wzmocnieniem woni wydzielanych gazów.
Sugestie zmian i poprawek mile widziane
